De 5 Klassiekers van het Wielrennen
Allereerst: er bestaat geen officiële definitie welke wedstrijden als “klassiekers” worden beschouwd. Historische wielerwedstrijden worden soms wel klassiekers of semiklassiekers genoemd, maar niet zonder discussie.
Toch zijn er onbetwist “De Klassiekers” – eendagskoersen die belangrijker zijn dan alle andere. Wat ze gemeen hebben, is dat hun eerste editie al vóór de Eerste Wereldoorlog plaatsvond. In het geval van de Ronde van Vlaanderen was de eerste editie in 1913 en kon die nog maar één keer worden herhaald voordat de koers door de oorlog moest worden onderbroken.
Juist vanwege de onenigheid rond de term “klassiekers” raakte de benaming “de 5 Monumenten van het wielrennen” in zwang als duidelijkere, verklarende alternatief. De Internationale Wielerunie UCI (Union Cycliste Internationale) gebruikt echter geen van beide termen in haar officiële reglement.
Alle Monumenten hebben één ding gemeen: het zijn de langste en zwaarste eendagswedstrijden van het jaar, en alleen al het uitrijden van zo’n koers stelt renners voor enorme uitdagingen. Geen enkel Monument is korter dan 250 km en elk heeft unieke extra moeilijkheden die het zo ongelooflijk zwaar maken. Dat kan zitten in het profiel, zoals bij Luik–Bastenaken–Luik of de Ronde van Lombardije, of in het wegdek, zoals in Vlaanderen en Roubaix.
Juist door die verschillende eisen is het bijna onmogelijk om alle vijf Monumenten te winnen. Slechts drie mannen (allemaal Belgen) slaagden daarin in het verleden: Rik van Looy, Roger De Vlaeminck en de legendarische Eddy Merckx.
Dit zijn de 5 Monumenten van het wielrennen:
Milaan–Sanremo
Met de bijnaam la primavera (“de lente”) is het niet verwonderlijk dat Milaan–Sanremo traditioneel het Monument is dat het vroegst op de wielerkalender staat. Soms wordt het daarom ook de prima vera corsa genoemd, de “eerste echte koers”.
Toen de koers in 1907 voor het eerst werd verreden onder de zwaarste weersomstandigheden, waren de organisatoren niet zeker of de wedstrijd überhaupt fysiek uit te rijden was. Van de 33 renners wisten slechts 14 de 286 kilometer tot aan de finish te overleven.
Bijzonder zwaar – en daardoor legendarisch – was echter de editie van 1910, die in een hevige sneeuwstorm werd verreden. De renners moesten herhaaldelijk beschutting zoeken in huizen langs het parcours. Slechts vier van de oorspronkelijk 63 renners bereikten de finish. De winnaar, Eugène Christophe, moest vier weken in het ziekenhuis doorbrengen om onderkoeling en bevriezingsverschijnselen te behandelen.
Tegenwoordig is de koers gelukkig een stuk veiliger, al blijft hij sportief gezien uiterst uitdagend. Door de lange vlakke stukken geldt de wedstrijd als een aangelegenheid voor sprinters.
Hoewel MSR de langste koers op de kalender is, zorgt het relatief eenvoudige parcours tot ongeveer 60 km voor de finish vaak voor weinig spanning in de eerste uren en verlegt het de focus naar de prachtige kust van de Rivièra. Het laatste uur daarentegen, met zijn legendarische korte klimmetjes – de zogeheten “Capi” – is voor velen het spannendste koersuur van het jaar. Lange tijd stond de koers bekend als het Monument van de sprinters, maar de laatste jaren worden deze Capi – vooral de Cipressa en de Poggio – zo hard gereden dat alleen nog kleine groepen of zelfs solisten zoals Vincenzo Nibali overblijven. Aan zijn zege wijdde Q36.5 zelfs een exclusief trui.
De volgende editie van Milaan–Sanremo vindt plaats op 21 maart 2026.
Terugblik 2025 Milaan–Sanremo
Net als in 2024 begon de wedstrijd niet in Milaan, maar in Pavia, zo’n 30 kilometer ten zuiden van de metropool.
Met een afstand van 287,20 kilometer was de 116e editie zelfs iets korter dan de route van vorig jaar, terwijl het traditionele parcours met de Passo del Turchino, de Cipressa en de Poggio ongewijzigd bleef.
Drie uitzonderlijke renners, één finishlijn, één winnaar: Mathieu Van der Poel! Een koninklijke finale die nauwelijks epischer had gekund: Van der Poel klopte Ganna nipt, terwijl Pogačar opnieuw met lege handen achterbleef en zijn droom van een Sanremo-zege blijft najagen.
Wat aan die showdown voorafging, was puur koersdrama. Het drietal maakte van de 5,6 km lange klim een hooggebergte, verpulverde het record van 9 minuten en dook vervolgens de afdaling in alsof ze een ploegentijdrit reden. Zeker bij de bijna 90 kg zware Ganna is het nauwelijks te bevatten hoe hij het wiel kan houden, maar de pijn is van elke grimas af te lezen.
Pogačar weet dat hij de Capi alleen moet overleven. In een sprint heeft hij tegen de twee duidelijk krachtigere renners nauwelijks kans. Daarom zet zijn ploeg alles op alles om elk klein heuveltje vol door te trekken en uiterlijk op de Cipressa een beslissing te forceren. Maar na die klim heeft de Sloveen nog altijd beide metgezellen bij zich – zonder een helper aan zijn zijde.
Op de Poggio valt Pogačar dit keer solo aan. Ganna moet even lossen, maar Van der Poel pareert – zelfs met een counter die aan zijn triomf van twee jaar geleden deed denken – en hij rijdt als eerste langs de legendarische telefooncel boven op de Poggio. Pogačar kan toch weer aansluiten, net als Ganna in de laatste kilometer, en alles draait uit op die ene sprint.
Monumenten winnen lijkt Van der Poel bovendien met de paplepel ingegoten: zijn vader Adrie won al Luik–Bastenaken–Luik en de Ronde van Vlaanderen, en grootvader Raymond Poulidor was zelf winnaar van Milaan–Sanremo.
Ronde van Vlaanderen
“Vlaanderens mooiste” (de “Mooiste van Vlaanderen”) lijkt soms meer op een volksfeest dan op een sportevenement. Dat komt door de enorme populariteit en de grote massa’s toeschouwers. In de loop van de lange geschiedenis van de koers hadden de organisatoren vaak grote moeite om de enthousiaste fans onder controle te houden en weg van het parcours. Een Belgische wielerexpert zei ooit: “bij mooi weer kijken honderdduizenden langs de weg. Bij regen zijn het er miljoenen”.
De wedstrijd, ook “De Ronde” genoemd, voert over vele sleutelpunten, de zogeheten Hellingen: korte maar uiterst steile beklimmingen met stijgingspercentages tot 20%. Veel van die hellingen lopen bovendien over “kasseien”, kasseistroken (kinderkopjes), wat het parcours extra zwaar maakt.
Daardoor is De Ronde een van de zwaarste en meest spectaculaire wielerwedstrijden überhaupt. Waaiers, positionering in het peloton met tactisch inzicht en ellebogenwerk, en veel teamwork kenmerken de stukken vóór de hellingen, om deze obstakels in een zo gunstig mogelijke positie te kunnen aansnijden. Het peloton dunt gedurende de koers steeds verder uit, tot uiteindelijk de laatste specialisten een harde individuele strijd leveren. Meerdere renners wonnen de koers al drie keer – niemand vaker. Tot deze recordwinnaars behoren naast Mathieu Van der Poel ook Fabian Cancellara, die dit jaar als teammanager van Tudor Pro Cycling langs de kant zal staan.
De Ronde van Vlaanderen 2026 wordt verreden op 5 april 2026.
Dit jaar kunnen twee mannen geschiedenis schrijven. Pogačar kan toetreden tot de elitaire groep van drievoudige winnaars, terwijl Van der Poel met een vierde titel zelfs alleenheerser als recordhouder kan worden. Beide renners zijn tot in de puntjes gemotiveerd en zullen tot het uiterste gaan.
Terugblik 2025 Ronde van Vlaanderen
Pogačar tovert zich naar de zege
Wat een dag, wat een koers! Tadej Pogačar vierde in de 109e Ronde van Vlaanderen een grandioze overwinning. Ongeveer 25 kilometer voor de finish plaatste de wereldkampioen op de Oude Kwaremont de beslissende aanval – en niemand kon volgen. Met meer dan een minuut voorsprong rolde hij stralend over de finishlijn in Oudenaarde.
Achter hem barstte een spannende sprint om plek twee los, die Mads Pedersen (Lidl-Trek) nipt won voor Mathieu van der Poel (Alpecin-Deceuninck). De Nederlander had daarvoor na een valpartij een sterke achtervolging ingezet. Wout van Aert (VISMA | Lease a Bike) werd vierde, Jasper Stuyven (Lidl-Trek) maakte de top vijf compleet.
Ondanks – en eerlijk gezegd ook dankzij – valpartijen, chaos en harde tegenwind was het een feest voor alle wielerfans, met een uitmuntende winnaar die in de regenboogtrui geschiedenis schreef. Pogačar bewees opnieuw: als hij gaat, blijft er alleen bewondering over.
Parijs–Roubaix Hauts-de-France
Parijs–Roubaix, de Hel van het Noorden – deze bijnaam kreeg de koers oorspronkelijk omdat ze door gebieden in Frankrijk voerde die door de Eerste Wereldoorlog waren verwoest. Tegenwoordig zijn het beruchte kasseien en vaak barre omstandigheden die de bijnaam extra betekenis geven. Bij de 118e editie in 2021 waren de renners soms zó onder de modder dat trui en gezicht nauwelijks nog herkenbaar waren. De volgende editie van Parijs–Roubaix op 12 april 2026 moet je absoluut in je agenda zetten! Veel liefhebbers plaatsen deze koers boven elke andere eendagswedstrijd, vandaar ook de naam Koningin van de Klassiekers. De kasseistroken worden met sterren geclassificeerd, die aangeven hoe zwaar elk segment is. De Carrefour de l’Arbre en het Bos van Arenberg zijn met hun vijf sterren even gevreesd als koersbepalend.
De koers eindigt in de historische wielerbaan van Roubaix, waar de renners nog twee ronden moeten afleggen voordat ze van hun lijden worden verlost. Daarna gebruikmaken van de bijna honderd jaar oude douches van de wielerbaan is traditie en een van de grootste eerbewijzen in de sport – uitsluitend voorbehouden aan finishers.
Om te voorkomen dat de kasseien te glad en onberijdbaar worden, moeten ze vóór de wedstrijd ontgrast worden. Omdat maaimachines niet tussen de stenen komen, zijn schapen die het gras opeten uitgegroeid tot misschien wel de belangrijkste “medewerkers” in de voorbereiding.
2026: nieuwe naam, nieuw parcours:
Dit jaar zijn er enkele vernieuwingen. Voor het eerst is, om de financiering rond te krijgen, de integratie van een naamsponsor noodzakelijk. De Franse regio “Hauts-de-France” heeft dit privilege voor de komende jaren bemachtigd en daardoor zal de koers voorlopig de naam “Parijs–Roubaix Hauts-de-France” dragen. Bovendien moet je dit jaar iets eerder dan anders inschakelen: de organisatoren willen een vroege selectie uitlokken en plaatsen daarom na ongeveer 100 km vier kasseistroken kort na elkaar. Zo’n dichtheid is er nog nooit geweest en zal het peloton in kleine groepen uiteentrekken.
Terugblik 2025 Parijs–Roubaix
Van der Poel kroont zich tot Koning van de Hel!
Wat een spektakel! Mathieu van der Poel schreef indrukwekkend geschiedenis in de 122e Parijs–Roubaix en won voor de derde keer op rij de “Hel van het Noorden” – een triomf voor de eeuwigheid! Met een krachtige solo in de laatste kilometers liet de Nederlander geen twijfel: dit Monument is van hem!
Over 259,2 kilometer – doorspekt met 29 brute kasseisectoren – bepaalde van der Poel het koersverloop: altijd alert, altijd klaar. Toen de concurrentie aarzelde, trok hij genadeloos door. Uiteindelijk rolde hij met meer dan een minuut voorsprong het legendarische velodroom van Roubaix binnen – juichend, stralend, als een koning.
Tadej Pogačar, die een week eerder nog de Ronde van Vlaanderen won, liet bij zijn Roubaix-debuut een sterke indruk achter. Ondanks een val en een fietswissel knokte hij zich terug en pakte hij plaats twee – maar tegen van der Poel was die dag niets te beginnen.
De spannende sprint om plek drie werd gewonnen door Mads Pedersen, voor Wout van Aert en Florian Vermeersch. En vanuit Duits perspectief een hoogtepunt: Jonas Rutsch reed met een sterke zesde plaats over de meet – zijn beste Roubaix-klassering tot nu toe.
Een epische koers, een grootse winnaar. Mathieu van der Poel heeft Parijs–Roubaix niet alleen gewonnen – hij heeft het geregeerd.
Luik–Bastenaken–Luik
De oudste nog verreden eendagswedstrijd heeft de bijnaam “la Doyenne” (“de Oudste”) meer dan verdiend. Tegelijk geldt het als een bijzonder zware koers: de Waalse Ardennen bieden harde en beruchte hellingen, die de renners zeker ook in de volgende editie van Luik–Bastenaken–Luik op 26 april 2026 zullen uitdagen. Met meer dan 4.500 hoogtemeters voelt het eerder als hooggebergte dan als een koers in België, waardoor de wedstrijd vaak wordt beslist door lichte klimspecialisten die zich op de heuvels kunnen losmaken. De beklimming “La Redoute” was de laatste jaren bijzonder bepalend en zorgde meermaals voor de voorbeslissing in een waanzinnig tempo. Recordwinnaar is, zoals zo vaak, Eddy Merckx, wiens standbeeld zelfs langs het parcours staat.
Terugblik 2025 Luik–Bastenaken–Luik
Pogačars triomf en de blik vooruit
Op 27 april 2025 betoverde Tadej Pogačar de wielerwereld met een optreden van topklasse. In de 111e editie van Luik–Bastenaken–Luik plaatste de Sloveense superster zijn aanval op de Côte de La Redoute, 35 kilometer voor de finish – en niemand kon volgen. Met een indrukwekkende solotocht verzekerde de renner van UAE Team Emirates zich van zijn derde zege in dit Monument en kwam hij met meer dan een minuut voorsprong op zijn achtervolgers over de streep.
Op plek twee eindigde de Italiaan Giulio Ciccone van Lidl-Trek, kort gevolgd door het Ierse talent Ben Healy van EF Education-EasyPost, die derde werd. Een podium van hoog niveau, maar niemand kwam die dag ook maar in de buurt van Pogačars dominantie.
En het gaat verder: na deze droomlente, waarin Pogačar al Strade Bianche, de Ronde van Vlaanderen en de Waalse Pijl won, gunt de kampioen zichzelf slechts een korte pauze. Al snel richt hij zijn blik op de Tour de France – het volgende grote doel. De wielerwereld gonst: zal Pogačar daar ook geschiedenis schrijven en zijn legendenstatus verder verstevigen? Alles wijst erop dat we nog veel magische momenten van deze uitzonderlijke atleet zullen beleven.
Ronde van Lombardije
Voor het eerst verreden in 1905 en van 1907 tot 2012 bekend als de “Giro di Lombardia”, heet deze eendagswedstrijd vandaag officieel “Il Lombardia”. De Ronde van Lombardije is traditioneel de laatste grote koers van een wielerseizoen en het enige Monument dat niet in het voorjaar wordt verreden, waardoor hij de bijnaam “Koers van de vallende bladeren” heeft gekregen. Anders dan de andere Monumenten verandert de koers elk jaar van richting. Como en Bergamo wisselen elkaar af als start- en finishplaats, wat elk jaar voor een volledig ander parcours zorgt. Naast de prachtige meren wordt de koers gekenmerkt door de Voor-Alpen. Het is het enige Monument waarin echt bergen worden beklommen, tot net boven de 1.000 meter. Ligt de finish in Bergamo, dan geldt de Passo di Ganda als scherprechter; bij een finish in Como zijn er verschillende opties voor de finale beklimmingen. Bijzonder is de klim naar de Madonna di Ghisallo: zij is de beschermheilige van de wielrenners en bovenop staat een kapel waar tientallen truien van legendes hangen, als dank voor hun successen. Door de late datum op de kalender zien veel renners de koers bovendien als een perfecte gelegenheid voor de laatste wedstrijd van hun carrière, waardoor de winnaar soms zelfs door die beelden wordt overschaduwd en menig fan met tranen moet vechten.
Terugblik 2025 Ronde van Lombardije
Tadej Pogačar triomfeert opnieuw in de Ronde van Lombardije
Als afsluiter van een indrukwekkend seizoen zette Tadej Pogačar opnieuw een uitroepteken in de 119e Ronde van Lombardije op 11 oktober 2025. In de regenboogtrui van de regerend wereldkampioen domineerde de Sloveen de koers en vierde hij zijn vijfde opeenvolgende zege in “Il Lombardia”. Niemand won de wedstrijd zo vaak als de Sloveen, en met de getoonde dominantie is het moeilijk te geloven dat die zegereeks niet wordt voortgezet.
